New South Wales Üniversitesi’nde (UNSW) psikoloji araştırmacısı olan başyazar James Dunn, bulgunun sıradan insanlar için kötü bir haber olduğunu söylüyor. “Bu yetenek bir numara olarak öğrenilebilecek bir şey değil. Bu, her yüzü benzersiz kılan şeyin otomatik ve dinamik olarak yakalanmasının bir yoludur.”
Dunn ve ekibi, süper tanıyıcıların neye baktığını anlamak için 37 süper tanıyıcının ve 68 sıradan katılımcının göz hareketlerini takip etti. Katılımcıların yüz görsellerine ne kadar ve nereden baktığı kaydedildi.
Bu göz izleme verileri daha sonra derin sinir ağları adı verilen ve yüzleri tanımak üzere eğitilmiş makine öğrenme algoritmalarına beslendi.
Yapay zeka da onlardan öğrendi
Araştırmacılar, yapay zeka algoritmalarının, süper tanıyıcılardan gelen göz izleme verilerini beslediğini, sıradan insanlardan gelen verilerle beslenenlerden daha doğru yüz eşleşmeleri ürettiğini buldu.
Dunn, “Bu bulgular, yüz tanıma yeteneğindeki bireysel farklılıkların algısal temelinin görsel işlemenin erken aşamalarında, yani retinal kodlama seviyesinde ortaya çıkabileceğini gösteriyor” diye açıkladı.
Bu, süper tanıyıcıların yalnızca en fazla bilgiyi toplamak yerine, en fazla “ipucu” taşıyan yüz özelliklerine odaklandığı anlamına gelir. Dunn bunu bir karikatür çizimine benzetiyor: “Bir yüzün ayırt edici özelliklerini abarttığınızda, onu tanımak daha kolay hale geliyor. Süper tanıyıcılar bunu görsel olarak yapıyor; bir kişinin yüzünün en tanısal özelliklerine odaklanıyorlar.”
Bu araştırma, yüz tanıma sistemlerinin iyileştirilmesine yardımcı olabilir, ancak araştırmacılar, insanların sosyal durumlarda ek ipuçları kullanmaları nedeniyle hâlâ yapay zekadan üstün olduğuna dikkat çekiyor. Üstelik bu yeteneğin güçlü genetik temellere sahip olduğuna ve insanlara özgü olmayabileceğine inanılıyor.
Çalışma, Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences dergisinde yayınlandı.
